Transcript
[00:00] Introductie van de aflevering
Jerry Helmers: Dit is Keukencast, de podcast voor vakprofessionals met ambitie in de keukenbranche. In elke aflevering schuift een expert aan om de belangrijkste trends, thema’s en ontwikkelingen te bespreken. En in discussie gaan we ook niet uit de weg. Aan de keukentafel, op de keukentafel, onder de keukentafel, we doen het allemaal. Mijn naam is Jerry Helmers, ik ben jouw gastheer en presentator. Ik heet je van harte welkom. Tja, met wie zitten we nu hier in de studio hier in Weert bij Lauwers Media Groep? Aan tafel zit bij mij Simon Rombouts van Chainable uit Gilze. Hartelijk welkom.
Simon Rombouts: Leuk om hier te zijn.
Jerry Helmers: Hartstikke fijn dat je hier aanwezig bent. En aan mijn andere zijde zit, ja, ik zei in een andere aflevering al: is het de Johan Derksen van de keukenbranche? De mopperende sidekick. Nou, dat mopperen valt wel mee. Maar ja, je hebt wel je rol natuurlijk vandaag. Ik heb het over Maarten Zegstroo. Ook jij van harte welkom in de podcast. We kijken ook straks alweer uit naar Maarten’s minuutje, jouw gastcolumn in het midden. Want wij laten ons natuurlijk ook verrassen.
[01:10] Simon stelt zich voor
Jerry Helmers: Eerst een heel kort voorstellen. Simon, voor de luisteraars, wie ben jij? Geef eens even context. Wie hebben we hier aan tafel en wie gaat straks al die interessante dingen vertellen? Dat ze interessant zijn, dat moet nog blijken. Daar ben jij verantwoordelijk voor.
Simon Rombouts: Ja, dat is ook weer zo. Simon Rombouts, een van de oprichters van Chainable. Chainable is een circulaire keukenleverancier voor de zakelijke markt. Dus denk aan woningcorporaties, beleggers, zorginstellingen, gemeenten. Misschien iets anders dan de gemiddelde keukenzaak die luistert naar deze podcast.
Jerry Helmers: Keukens blijven keukens.
Simon Rombouts: Keukens blijven keukens.
Jerry Helmers: Of toch niet?
Simon Rombouts: Ja, het kan toch wel wat anders?
Jerry Helmers: Ja, we hebben misschien al wel een puntje te pakken voor straks. Maar goed, ik onderbreek je. Vertel verder.
Simon Rombouts: Ja, dat doen we met een team van ongeveer dertig in Gilze, zijn we gevestigd. Dus bij Tilburg ongeveer zestig verschillende klanten. En dat is misschien heel weinig als je een particuliere consumentenkeukenzaak hebt. Maar als je een klant hebt die elk jaar vierhonderd, vijfhonderd keukens bestelt, dan begint het een aardig volume te krijgen.
[02:13] Eerste indrukken en introductie van Maarten
Jerry Helmers: Dus er wordt wel wat verdiend daar in Gilze. Nou ja, jammer dat dit niet op video wordt opgenomen, nu hadden we toch wat gefronste wenkbrauwen kunnen zien. Ja, maar goed, zijn er nog andere dingen die we van jou moeten weten die we echt nooit mogen vergeten? Dingen die over mij nooit moeten vergeten? Nu valt er een stilte. Nee, je weet het echt niet. Misschien wordt deze podcast compleet onvergetelijk.
Simon Rombouts: Nou, laten we dat hopen.
Jerry Helmers: Laten we dat hopen. Maarten, wie ben jij? Waar kom je vandaan? En waarom ben jij de meest kritische keukencolumnist van Nederland?
Maarten Zegstroo: Ja, of dat zo is, moet nog blijken. Je hebt me eerder Johan Derksen genoemd, dat werd al wat afgezwakt. Dus ik heb het de vorige keer rustig gehouden. Ik ben Maarten Zegstroo, ik ben bijna 46 jaar oud op het moment dat wij deze podcast maken. En ik woon in Purmerend en ik werk ondertussen vijftien jaar in de keukenbranche als vakredacteur.
Jerry Helmers: En dat maakt jou een expert? En ook nu valt er een stilte in deze podcast?
Maarten Zegstroo: Ja, nu valt er een stilte. Je moet met jezelf pochen dan. Dat is altijd een uitdaging, omdat er valt altijd wat te leren. Dus dan is expert altijd een beetje een gevoelige term.
Jerry Helmers: Laat ik de vraag anders stellen. Specialist.
Maarten Zegstroo: Ja, specialist inderdaad. Specialist denk ik wel. Ik denk dat ik de afgelopen jaren, als ik over de branche praat, dat ik de laatste jaren meer knikkende mensen heb gezien dan neeschuddende mensen.
Jerry Helmers: Wat bedoel je met knikkende mensen? Ja-knikkers die alles wel goed vonden?
Maarten Zegstroo: Nee, zo erg is het dan ook weer niet, maar wel gewoon dat ik blijkbaar dezelfde mening heb of dezelfde toetsing heb gezien of gemaakt ten opzichte van andere mensen die al jarenlang in de branche zitten.
[04:09] Waarom de keukenbranche boeiend blijft
Jerry Helmers: Oké, wat maakt het werk in de keukenbranche zo leuk? Waarom plakken jullie er nog eens vijftien jaar aan vast?
Maarten Zegstroo: Een familiaire branche, waarin de mensen concurrenten van elkaar zijn, maar toch over het algemeen ook wel aardig tegen elkaar doen. Ik ben er een jaartje uit geweest. Ik miste de branche en ik ben toen weer teruggekomen als redacteur.
Jerry Helmers: Waar hoop je op in deze podcast?
Maarten Zegstroo: Nou, het is sowieso voor mij natuurlijk een vrij nieuwe kant op van de keukens, omdat ik die business nog niet ken. Ik ben benieuwd naar het bedrijf en benieuwd naar de duurzame gedachtes daarachter.
Jerry Helmers: Goed, nou we gaan kijken of dat gaat lukken. Maar we gaan eerst beginnen met de stellingen. Simon, ben je er klaar voor?
Simon Rombouts: Altijd.
[05:07] Stellingen over duurzaamheid
Jerry Helmers: Simon, ik heb voor jou drie stellingen. Eens of oneens. Hier komt de eerste stelling. De keukenbranche moet wettelijk worden gedwongen tot verduurzaming.
Simon Rombouts: Eens.
Jerry Helmers: Je bent het eens. Aha, wettelijke verplichting dus. Stelling twee: duurzaamheid is te vaak een marketingterm zonder inhoud.
Simon Rombouts: Ook eens.
Jerry Helmers: Daar ben je het ook mee eens. En dan de laatste stelling voor jou: nu, op dit moment, over tien jaar bestaat het traditionele keukenconcept niet meer.
Simon Rombouts: Zeker eens.
Jerry Helmers: Die keer eens. Nou, het is makkelijk onthouden. Wil je ook nog een stelling, Maarten, zodat Simon jou ook gewoon even in…
Maarten Zegstroo: Vooruit.
Jerry Helmers: Ik heb een heel lijstje gemaakt. Even kijken. Voor jou, Maarten: duurzaam bouwen is vooral een kwestie van mentaliteit.
Maarten Zegstroo: Eens.
Jerry Helmers: Daar ben je het mee eens. Nou, doen we er nog eentje. De consument wil duurzaam, maar wil er niet voor betalen.
Maarten Zegstroo: Zeker eens.
Jerry Helmers: Zeker eens.
Simon Rombouts: Ben ik ook mee eens.
Jerry Helmers: Ben je ook mee eens, ja. Nou, we gaan kijken of we toch dat gesprekje op gang kunnen krijgen.
[06:20] Wat is duurzaamheid eigenlijk?
Jerry Helmers: Goed, Simon, duurzaamheid. Je kan geen krant meer openslaan, je kan geen andere podcast meer beluisteren, je kan geen vakblad meer aanschaffen. Duurzaamheid, duurzaamheid, duurzaamheid. Ik word een beetje moe van het begrip duurzaamheid. Waarom moet ik daar niet moe van worden? Of leg eens uit wat jij onder duurzaamheid verstaat, zodat ik weer eens een ander fris perspectief erop krijg.
Simon Rombouts: Nou, gisteren was in het nieuws, en het is heel snel een beetje ondergesneeuwd, maar Europa warmt twee keer sneller op dan de rest van de wereld. En we denken wel eens…
Jerry Helmers: Ja, we hebben het allemaal over april 2025. Want mensen die bijvoorbeeld deze podcast, ik noem maar wat, in juli zouden luisteren, hebben het over april 2025.
Simon Rombouts: Exact. En ik denk dat dat wel heel treffend weergeeft dat we denken: we ontkomen er allemaal wel aan. En als het zo doorgaat, op de gang van zaken zoals we nu zaken doen, dan is er eigenlijk niks aan de hand. Of in ieder geval, dan vallen de problemen wel mee. Maar een verdubbeling van de opwarming, of in ieder geval versnelling van de opwarming, is gewoon catastrofaal. Zeker ook in ons eigen land. En dat gaat ons raken. Dus ergens is duurzaamheid heel belangrijk om de leefbaarheid van het planeet een beetje te behouden. En sterker nog, ook te verbeteren.
Jerry Helmers: Maar wat is duurzaamheid dan? Want je hebt nu alleen verteld dat er waarschijnlijk iets gaat gebeuren met onze aarde en dat we problemen gaan krijgen in Nederland. Maar wat is dan duurzaamheid?
Simon Rombouts: Ja, duurzaamheid zorgt ervoor dat de aarde eigenlijk leefbaar blijft door op verschillende aspecten goed na te denken. Iets moet economisch duurzaam zijn. Dat kan dat een product lang meegaat, maar ook dat een product gewoon rendabel is, ook voor de planeet. Dat zou je ook zo kunnen bekijken. Dat kan sociaal rendabel zijn. Dus je wil niet dat de allerarmsten echt worden uitgeknepen om bepaalde producten te maken. En je wil ook dat het milieu er eigenlijk beter van wordt. Het liefste zou je hebben dat producten bijdragen aan het verbeteren van de leefbaarheid.
[08:13] Duurzaamheid toegepast op de keuken
Jerry Helmers: Maar hoe kan het nou dat het uiteindelijk niet echt meer een sexy onderwerp is? Ik heb het gevoel dat er een beetje…
Maarten Zegstroo: Omdat het een containerbegrip is geworden eigenlijk.
Jerry Helmers: Ja precies. Dus ik wilde toch kijken in hoeverre we het kunnen afkaderen. Kijk, dit is natuurlijk Keukencast, podcast voor de keukenspeciaalzaak en iedere andere professional in de branche. Definieer eens het begrip duurzaamheid rondom het begrip keuken.
Simon Rombouts: Ja, nou ja, op dit moment worden keukens gemaakt gewoon in een fabriek. Vaak zijn er maar enkele grote keukenfabrieken in Nederland. De meeste van de keukens die in de traditionele keukenspeciaalzaken verkocht worden, worden in het buitenland gemaakt, meestal Duitsland. Die keukens worden nu gemaakt van spaanplaat en die spaanplaat wordt gemaakt van hout. Meestal is dat voor het grootste gedeelte nieuw hout. Dus daar worden bomen voor gekapt om plaatmateriaal te maken. Je kunt je voorstellen dat dat eigenlijk misschien wel een van de slechtste toepassingen is van hout. Je kunt er beter huizen mee bouwen dan versnipperen en aan elkaar verlijmen om die te gebruiken in keukenkastjes. We hebben een hartstikke mooie toepassing, maar in Nederland alleen al worden vijfhonderdduizend keukens per jaar weggegooid.
Jerry Helmers: Letterlijk weggooien op de afvalberg?
Simon Rombouts: Op de afvalberg en uiteindelijk de verbrandingsoven in. Dat heet dan in een mooi woord: je hebt een hoge calorische waarde. Oftewel, dat fikt lekker. Ons stroomnet is er blij mee. Maar uiteindelijk is wel alle waarde weg. Als we nou eens die materialen zouden gebruiken om een nieuw spaanplaat van te maken en daar vervolgens onze keukens van te bouwen, dan besparen we heel veel bomen uit. En die bomen kunnen we dan vervolgens weer gebruiken om onze huizen van te bouwen. Dat is een manier om te kijken naar duurzaamheid. Maar omdat er zoveel verschillende zienswijzen zijn, want dat was oorspronkelijk jouw vraag, en omdat mensen ook een beetje duurzaamheidsmoe zijn geworden…
Jerry Helmers: Ja, dat weet ik wel zeker.
Simon Rombouts: Ja, van het begrip. Ook omdat tegenwoordig zegt men: ons product kun je recyclen, dat is toch ook hartstikke duurzaam. Ja, maar niemand heeft het over welke materialen je gebruikt om dat product te maken bijvoorbeeld. Nou, als jouw definitie al zoveel verschilt van mijn definitie, dan gaan we waarschijnlijk nooit dezelfde taal spreken en dan gaan we elkaar ook nooit begrijpen.
[10:22] De rol van de keukenbranche
Jerry Helmers: Maar je zegt dan in ieder geval: voor de keukenbranche moeten we het hebben over economische duurzaamheid, wordt er nog een beetje geld verdiend, je moet het hebben over sociale rentabiliteit. Het moet de aarde, onze samenleving iets opleveren en het moet het milieu iets opleveren. En dat zeg jij dus, daar kunnen we in de keukenbranche dus wat aan doen of daar kunnen we onze verantwoordelijkheid op nemen?
Simon Rombouts: Zeker.
Jerry Helmers: Oké, ben jij een beetje duurzaamheidsmoe, Maarten? Ik zie jou een beetje zo knikken van: ja, ik hoor dit nu aan.
Maarten Zegstroo: Ik ben het zeker eens met de term containerbegrip, want het kan zoveel zijn. Duurzaamheid kan ook zijn: de keuken kan vijfentwintig jaar lang staan in een huis, dat is ook duurzaamheid. Waar voor mij grotendeels het probleem ligt op dit moment, is dat duurzaamheid nu een keuze is. En ik denk dat we naar de toekomst toe moeten dat we niet eens meer kunnen kiezen, maar dat er gewoon duurzaamheid is. En die weg zijn ze natuurlijk al een beetje aan het inslaan, alleen de weg waarop Simon zijn bedrijf en organisatie dat doet, die ken ik niet. Dus ik ben heel nieuwsgierig naar hoe dat dan werkt.
[11:34] Waarom Chainable bestaat
Jerry Helmers: Oké, jullie hebben dus zelf met Chainable een initiatief genomen. Jullie zijn ongeveer vijf jaar geleden gestart. Kun jij eens kort uitleggen waar Chainable, jouw bedrijf, voor staat? Terwijl je tegelijkertijd ook zei dat de keukenbranche wettelijk moet worden gedwongen tot verduurzaming. Maar als er een initiatief van jou vanuit de markt is, dan hebben we misschien toch geen wettelijke verplichting nodig. Dus dat zijn twee vragen die ik in één stel. Wat is Chainable?
Simon Rombouts: Ik wil eigenlijk met die tweede beginnen. Goed, het wordt al letterlijk verplicht, het duurt niet lang meer. Vanuit de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid is er gewoon Europese regelgeving: je moet verantwoordelijk blijven voor je producten over de levensduur en ben je ook verplicht die producten terug te nemen. Op het moment dat je producten terugneemt en het resultaat is eigenlijk een waardeloos product, dan is het niet slim ontworpen. Terwijl, als je slim hebt ontworpen en je krijgt het product terug en het is een waardevol product dat je misschien wel met een opknapbeurt opnieuw in de markt kan zetten, dan ben je ook spekkoper.
Jerry Helmers: Dit gaat gebeuren. Ja, maar je ziet ook de verschuiving, politiek gezien, in Europa. Er komen in verschillende landen, en we hebben het ook in Nederland gezien, wat rechtsere partijen aan de macht en die kijken toch heel anders aan tegen duurzaamheid. Van ja, je hebt gelijk, er is nu al een zekere verplichting, ook vanuit Europa, maar dat momentum kan best wel eens gaan veranderen.
Simon Rombouts: Ja goed, dat klopt. En politiek links-rechts verschuift nog wel eens regelmatig.
Jerry Helmers: Maar de grote doelen en klimaatverandering gaan wel gewoon door.
Simon Rombouts: Ja.
Jerry Helmers: Het kan misschien feitelijk doorgaan, maar als mensen daar toch niet aan willen meewerken, dan zou ik bijna zeggen: dan staat de democratie toch boven de klimaatdoelen. We moeten toch uiteindelijk doen wat de mensen willen.
Simon Rombouts: Klopt. En op een gegeven moment is mijn mening dat uiteindelijk die twee samen gaan komen. De mensen gaan willen wat goed is voor hen, maar ook voor de planeet. Want indirect is het een beetje gek. Het is misschien op korte termijn goed voor hun portemonnee, maar op lange termijn is het ook slecht voor henzelf, de kinderen, de leefbaarheid van het huidige klimaat.
[13:35] Hoe een keuken geen afval meer wordt
Jerry Helmers: Oké, maar goed, daar zullen mensen absoluut wezenlijk anders over denken. En die zullen nu ook die andere keuzes blijven maken. Maar goed, jij zegt wel: die keukenbranche moet wettelijk worden gedwongen tot verduurzaming, dat is één, maar je hebt ook zelf een initiatief genomen. Dus Maarten, let op, hij gaat nu vertellen wat Chainable is.
Jerry Helmers: Ik ga er rechtop zitten. Dat is eigenlijk bijna nu al je pitch. Vertel eens even, ik ben ook bij jullie natuurlijk in de showroom geweest, ik weet al een heel klein beetje wat je gaat vertellen, maar vertel het de luisteraars. Hoe kun je uiteindelijk een keuken creëren die nooit afval wordt?
Simon Rombouts: Want we hadden het over die vijfhonderdduizend keukens in het begin van ons gesprek. En dat is een gigantisch afvalprobleem. Hoe zouden we ervoor kunnen zorgen dat we een keuken kunnen creëren die een leven lang meegaat? Dat is op een hele andere manier een keuken ontwerpen. Dus wij zijn eigenlijk met die filosofie begonnen. En we zijn gaan kijken: kunnen we bijvoorbeeld met minder materiaal een keuken maken? Want dat is eigenlijk een hele simpele manier om duurzaamheid te integreren. Ja, dat kan. Je kunt een keuken ontwerpen door bijvoorbeeld niet met dubbele wanden te werken. Want als je kasten naast elkaar zet, dan krijg je dubbele wanden.
Jerry Helmers: Hoe simpel is het eigenlijk?
Simon Rombouts: Ja, hoe simpel is het? Je kunt zo veertig procent besparen aan materiaal.
Jerry Helmers: Ja, ga verder.
Simon Rombouts: Je kunt natuurlijk met duurzamere materialen werken die misschien langer meegaan, een langere levensduur hebben. Je kunt op een heel andere manier nadenken over: goh, als ik die corpus niet meer maak van spaanplaat maar bijvoorbeeld van een modulair klikbaar stalen frame, dan heb ik wel een systeem dat misschien wel vijftig of zestig jaar mee kan. Zo heb je ook manieren om op een andere manier vorm te geven aan duurzaamheid. Dat zegt heel veel alleen over ons product en over hoe we dat product ontworpen hebben. Maar duurzaamheid vinden we ook heel belangrijk dat die producten die in onze keuken zitten al een herwonnen oorsprong hebben. Dus wij passen al herwonnen materiaal toe. Onze keuken is voor 88 procent circulair. Dat betekent dat we bijna alle componenten in onze keuken zijn gaan nagaan wat het meest nodig is.
Jerry Helmers: Maar dan heb je het bijvoorbeeld ook over werkbladen? Heb je het dan ook over gripjes?
Simon Rombouts: Alles. Achterwanden, contactdozen, aanrechtbladen. En met sommige aspecten is dat een stukje moeilijker. Bijvoorbeeld apparatuur, dat is heel ingewikkeld om dat met herwonnen materiaal te doen. Maar alle monomaterialen, spaanplaat, werkbladen, daar is dat gewoon mogelijk. Daar kun je de juiste keuzes maken. Vervolgens zorgen we ervoor dat we grip houden op die materialen. Daar komt ook een klein beetje de stelling weer terug van: oké, we moeten verplicht worden om langer verantwoordelijkheid te dragen voor de producten die we maken. Wij zorgen ervoor dat wij een circulair businessmodel hebben rondom onze keukens, waardoor we altijd die materialen terugkrijgen.
Jerry Helmers: Ja, zo heet dat over vijftig jaar ook? Over zestig jaar?
Simon Rombouts: Ja, omdat ook onze klanten, woningcorporaties, die exploiteren. Niet de gemiddelde consument koopt na acht, negen jaar een keuken als we verhuizen bijvoorbeeld. En een woningcorporatie, een belegger, laat hier voor twintig jaar een keuken staan en voor zeventig jaar exploiteert die het vastgoed. Dus die tijdslijnen liggen veel meer in lijn met ook een veel langere levensduur van het product.
Jerry Helmers: En dat is in de basis wat jullie doen, de start van jullie bedrijf geweest.
Simon Rombouts: Ja.
Jerry Helmers: Een ideologische doelstelling zou ik bijna willen zeggen.
Simon Rombouts: Ja, maar wel altijd op het grensvlak tussen waar je impact kan maken en waar het natuurlijk gewoon economisch rendabel is. Want onze klanten kunnen ongelooflijk veel geld besparen door onze keukens toe te passen. Dus daar zie je dat er een heel interessant snijpunt zit, dat duurzaamheid helemaal geen stomme gedachte is die meer geld moet kosten. Nee, het is juist een heel erg grote kans.
Jerry Helmers: Misschien maak je daardoor duurzaamheid ook wel weer sexy als mensen denken van: oh, het is toch betaalbaar.
Simon Rombouts: Ja, nou ja, dat hoop ik. En je krijgt ook een beter product voor terug.
[17:12] Waarom standaardisatie belangrijk is
Maarten Zegstroo: Jij hebt nu dit verhaal aangeleverd van Chainable. Ja, reageer eens. Ik sloeg aan op de term sexy, zeg maar.
Jerry Helmers: Ja.
Maarten Zegstroo: Ook omdat jullie ervoor gekozen hebben om zorginstellingen een ander businessmodel te hebben dan de mensen thuis. Is daar een reden voor? Heeft de manier waarop jullie werken te maken met dat het qua uitstraling en design er anders uitziet? Dat het meer geschikt is voor dat soort klanten dan dat mijn vader en moeder het zouden kopen? Op zo’n manier sexy ook.
Simon Rombouts: Ja, lopen consumenten een standaard keukenzaak in en je kunt honderdvijftig verschillende kleuren kiezen. Uiteindelijk is dat niet heel makkelijk circulair te maken. Omdat je heel veel maatwerk hebt in een gemiddelde keukenzaak. Je hebt heel veel keuzemogelijkheden. En juist in de standaardisatie zit de sleutel tot de circulariteit. Dat is een stuk makkelijker om daar vervolgens producten te hergebruiken, om naleveringsgarantie te bieden, om bijvoorbeeld opknapmomenten in de toekomst te kunnen aanbieden. En dat kan alleen als je maar met een klein assortiment werkt. Dus daarin is eigenlijk die hele wildgroei van alles is mogelijk, ik betaal en dat is de consument natuurlijk, dus ik wil wat ik wil, die is een stukje beperkter in de zakelijke markt en daardoor een stukje makkelijker om op die manier te organiseren.
Jerry Helmers: Ja precies. Is het kansrijk, met jouw inschatting?
Maarten Zegstroo: In de branche waar hij nu zit, met de dingen die nu mogelijk zijn, is dat kansrijk.
Jerry Helmers: Waarom is dat kansrijk? Omdat woningcorporaties daar simpelweg oren naar hebben?
Maarten Zegstroo: Ja, dat denk ik. Omdat zij veel meer naar de lange termijn kijken dan de gemiddelde consument. En ook wat socialere insteek kunnen hebben en niet het uitgangspunt hebben van: mijn buurman moet de keuken mooi vinden.
Jerry Helmers: Duidelijk zeg, maar oké, dat is mooi onderbouwd inderdaad.
Simon Rombouts: Ze vinden hem ook wel mooi hoor. Een Chainable-keuken is een mooier product dan een traditionele keuken. Dat komt er nog eens bij.
[19:15] Kan dit ook werken voor consumenten?
Maarten Zegstroo: Nee, ik vroeg me af inderdaad of er in de toekomst dan misschien ideeën zijn om wel… Want het klinkt namelijk wel heel nobel. En ik kan me voorstellen, nogmaals, ik heb net ook al aangegeven: zolang duurzaamheid een keuze is, zullen mensen naar hun portemonnee kijken wat duurzaamheid kost. Dat is ook een van de stellingen waar ik zeker eens op gezegd heb. Maar is het mogelijk in de toekomst?
Jerry Helmers: Voor de consumenten.
Maarten Zegstroo: Voor de consumenten.
Jerry Helmers: Ja, dat was je maar inderdaad.
Simon Rombouts: Nee, ook dat. Dus ook wij zetten stappen om steeds meer aan te bieden. Maar goed, misschien moet je zeggen: oké, honderdvijftig is eigenlijk ook van de zotte en laten we dat toch terugbrengen naar dertig kleuren. Dan moet er voor iedereen wel wat wils zijn. Ik denk dat dat ook al een verbeterslag is. Dan qua materialisatie, dus heb ik het echt over materialen die gebruikt worden. Daarin kunnen bijna alle materialen wel circulair gemaakt worden. Het wordt heel vaak inderdaad met de portemonnee gekozen. Maar op het moment dat je die mensen ook kunt laten nadenken over: je kiest nu met je portemonnee, maar op het moment dat je dit materiaal gaat kiezen, dan gaat het veel langer mee en kun je zoveel kosten besparen. Je kunt het inzichtelijk maken. Dan denk ik dat best wel wat consumenten bereid zijn misschien wat meer te betalen.
Jerry Helmers: Maar hebben showroomverkopers de tijd om dat inzichtelijk te maken? Het zijn toch ook een beetje snelle jongens in die showroom?
Simon Rombouts: Ja, natuurlijk. Maar dan moet jij als organisatie daaraan bijdragen dat het heel makkelijk kan. Kijk, een bekend voorbeeld is van een keukenblad. Ja oké, we moeten snel die sale draaien. Oké, ik leg er een HPL-blad op. Dat is een van de goedkoopste producten die je als keukenblad kunt neerleggen. Je weet wel dat als daar een keer een hete pan op komt, of misschien net rondom de naden het een beetje open gaat staan, er komt water in. Dan kun je dat hele blad vervangen. Dat is relatief een heel duur vervangingsmoment. Heb je dan toch van composiet, keramiek of natuursteen, dan heb je wel een materiaal dat veel beter bestand is tegen bijvoorbeeld waterschade.
Jerry Helmers: Het zit hem op dat moment dan wel in die prijs die wordt aangeboden. En als het verschil in prijs, ik weet niet, per werkblad driehonderd euro hoger is, het blijft driehonderd euro toch.
[21:32] Duurzaamheid moet de norm worden
Maarten Zegstroo: Ja, ik denk dat daar ook wel het probleem ligt. En ik ben zelf niet per se nu al voorstander van duurzaamheid, omdat ik ook als consument daarop, zeg ook zeker eens, ik kijk ook naar mijn portemonnee. Maar ik zou wel graag willen dat de term duurzaamheid in de trant van milieuvriendelijkheid en circulair ondernemen als onderdeel van die termen verdwijnt, omdat alles gewoon duurzaam is. En dan zou het misschien ook wel een goede try-out zijn om een keer een keuken ergens te plaatsen en niet keihard bovenaan te zetten van deze is 88 procent circulair, en dan eens te kijken wat de reacties zijn. Ik ben daar best benieuwd naar.
Jerry Helmers: Is dat niet een leuk experiment dat je eens zou willen uitproberen?
Simon Rombouts: Zeker. Nou kijk, in de zakelijke markt hebben we eigenlijk een soortgelijk experiment al gedaan. In dit geval mocht een huurder kiezen tussen een traditionele keuken en een Chainable-keuken. Dat was een project, in totaal 154 woningen in Helmond. Daar koos 85 procent Chainable. En halverwege gingen we evalueren van goh, waarom kiest dan toch 15 procent voor…
Jerry Helmers: Ja, waarom?
Simon Rombouts: En dat bleek omdat we één kleur niet hadden. Een bepaalde antraciet, die hebben we toegevoegd. En in de tweede fase hebben we 92 procent.
Jerry Helmers: Ja, dan blijft nog 8 procent over, maar het geeft wel aan dat mensen…
Jerry Helmers: Maar wat was de reden dan dat ze ervoor kozen? Kozen ze het vanwege de prijs?
Simon Rombouts: Nee, maar er was geen prijsverschil. En dat was het fijne.
Jerry Helmers: Ah oké, er was geen prijsverschil.
Simon Rombouts: Nee, want een huurder die krijgt gewoon een woning met een werkende keuken daarin. Wel is het natuurlijk zo dat op het moment dat de huurder zelf aangebrachte voorzieningen of bijvoorbeeld uitbreidingen gaat bestellen bij ons, dan zit er wel een prijsverschil in, want die modules zijn iets hoger in prijs.
Jerry Helmers: Dus eigenlijk zeg je: de Chainable-keukens zijn gewoon ook hartstikke mooi.
Simon Rombouts: Zeker. En je moet ook geen product maken dat een geitenwollensokkenproduct is. Je wil een product maken voor de massa. Want alleen dan kun je weer impact maken. En is weer dat grensvlak tussen het moet economisch logisch zijn en ook ecologisch verantwoord.
[23:35] Maarten’s minuutje
Jerry Helmers: Ben je ook zo benieuwd hoe Maarten’s minuutje eruit gaat zien? Wat Maarten zo dadelijk in zijn column ons gaat vertellen? Ik ben onwijs benieuwd.
Jerry Helmers: Zijn wij, want we zitten zo’n beetje op het midden van deze podcast, dus het is tijd voor Maarten’s minuutje. Ben je er klaar voor? Kom maar door.
Maarten Zegstroo: Duurzaamheid, we kunnen er niet meer omheen. In het verkeer, bij het boodschappen doen en ja, dan natuurlijk ook in de keuken. Maar wat is het eigenlijk, een duurzame keuken? Gaat het dan om gerecyclede materialen, een kookplaat die minder stroom verbruikt of een kastje dat twintig jaar meegaat? We hebben het er eigenlijk net over gehad. Voor veel consumenten voelt duurzaamheid nog een beetje als een extraatje. Iets wat mooi is, zolang het maar niet duurder is. Want eerlijk is eerlijk, de meeste klanten willen wel groen, maar niet als het leidt tot rode cijfers op de bankrekening. Toch zie je iets veranderen. Vooral jonge kopers stellen steeds meer vragen. Waar komt dit hout eigenlijk vandaan? En hoe zit het met het energieverbruik? Interesse groeit en dat is goed nieuws. Vandaag ben jij te gast, Simon, en ik ben echt benieuwd. Hoe ziet voor jou de ultieme duurzame keuken eruit? En hoe komen we daar?
Jerry Helmers: Nou Simon, dit was de gesproken column van Maarten Zegstroo. Hij stelde jou een vraag. Hoe ziet de ultieme duurzame keuken eruit en hoe komen we daar? Dat antwoord willen wij weten.
[25:06] De ultieme duurzame keuken
Simon Rombouts: Ik denk dat het heel goed is om te realiseren dat duurzaamheid altijd duurder is zolang vervuiling niks kost. En dat alternatief, dat bekijken we eigenlijk te weinig. In dat geval zou je eigenlijk ook vervuiling moeten belasten. En dan zul je zien dat sommige keuzes in één keer heel anders uitvallen. En dan zul je dus niet meer automatisch de goedkoopste, dan waarschijnlijk ook de duurzaamste optie. Mijn visie of droom daarin is dat we de meest duurzame circulaire keuken kunnen ontwikkelen, kunnen aanbieden aan de markt en voor bijvoorbeeld een consument die als dienst in de markt kunnen zetten. Waarom moet een consument zo’n keuken bezitten als wij vervolgens de dienst van altijd een fijne keuken, die je opknapbaar kunt maken, die kan meegroeien en aanpasbaar is naar jouw wensen… Misschien heb je een gezinsuitbreiding en denk je: ja, ik kom toch met deze keuken niet meer toe. Ik had graag een combimagnetron gehad in plaats van een bakoven. Nou, dat je dat heel makkelijk kunt uitwisselen, dat je echt gaat betalen voor het gebruik. Ik denk dat dat ook wel een heel interessante trigger is om dat stukje meerprijs, wat soms de consument ervaart als de barrière om dus voor duurzaam te kiezen, weg te nemen ook.
Jerry Helmers: Ja, weer tevreden met dit antwoord?
Maarten Zegstroo: Ja, ik ben wel benieuwd hoe we daar uiteindelijk gaan komen. Ja, zolang er tegenstanders zijn komen we er niet één, twee, drie. Zolang het duurder is komen we er niet één, twee, drie. Dus ik ben wel benieuwd naar… jij verdiept je daar meer in dan de gemiddelde persoon zelfs ik, ben wel benieuwd hoe je daarnaar kijkt. Ja, hoe komen we daar?
[26:40] Eerlijke prijzen en verborgen milieukosten
Simon Rombouts: Ja, er zijn heel veel parameters aan te draaien. En een van de aspecten is: betalen we nu wel een eerlijke prijs voor bepaalde producten? En ik denk dat daar het antwoord nee op is.
Jerry Helmers: Maar dan denk ik dat je nu ook even moet definiëren: wat is de definitie van een eerlijke prijs?
Simon Rombouts: Juist. Nemen wij milieukosten bijvoorbeeld mee in deze berekeningen? En als we dat gaan doen, dan krijg je dus dat bepaalde materialen, of bijvoorbeeld apparatuur die in China gemaakt wordt, anders geprijsd gaan worden dan misschien wat hoogwaardigere energiezuinige apparatuur die in Europa gemaakt wordt. Dan zie je al dat daar een voordeel voor de consument in gaat zitten. Dat is de eerste. Op het sociale aspect zie je ook dat er meer gekeken gaat worden naar hoe zorg ik ervoor dat iedereen in de maatschappij mee kan blijven doen. Hoe kan ik ervoor zorgen dat bijvoorbeeld mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt nog steeds betrokken blijven en aangehaakt blijven in deze maatschappij. Dat betekent ook als je duurzame producten hebt, dat die voorzien in die behoeften. Niet alleen maar alles zo goedkoop mogelijk outsourcen en dan zien we het wel.
Jerry Helmers: Daar heb je het dus alweer over die sociale rentabiliteit.
Simon Rombouts: Ja, exact. Ja, er zitten best wel wat verschillende aspecten aan, parameters waar je aan kan draaien. En ik hoop ook dat op het moment dat nieuwe materialen, die kosten nu relatief weinig, en juist arbeid om bijvoorbeeld iets op te knappen, dat is relatief duur. Dus waar we eigenlijk naartoe moeten met z’n allen is dat, en dat is echt macro-economisch, dat is helemaal doorgerekend al door hele grote adviesbureaus, is: hoe kunnen we toch eigenlijk belasting op arbeid verlagen en belasting op nieuwe producten met name verhogen, waardoor het goedkoper wordt om een bepaald product op te knappen of opknapbaar te ontwerpen, opknapbaar te maken, dan het is om dan maar een nieuw product aan te schaffen.
[28:35] Moet de branche worden gedwongen?
Jerry Helmers: Maar zit daar dan misschien een punt in? Want de eerste stelling die ik jou voorlegde was: de keukenbranche moet wettelijk worden gedwongen tot verduurzaming. Is dat dan misschien een punt dat we op de een of andere manier moeten gaan verplichten?
Simon Rombouts: Ja, dit geldt voor alle, niet alleen in de keukenbranche.
Jerry Helmers: Maar goed, we zitten hier natuurlijk in die keukenbranche, Keukencast. Maar is dit dan een punt dat je zegt van ja, daar kunnen we misschien wat strengere wet- en regelgeving op gebruiken, om dit voor elkaar te krijgen?
Simon Rombouts: Zeker. Ja, en ik denk ook dat je als branche op een gegeven moment gewoon kunt gaan eisen: wij willen alleen maar producten waar we elk jaar de hoeveelheid recyclaat bijvoorbeeld van gaan ophogen. Er zijn goede stappen gezet hoor. Gemiddelde keukenleveranciers zitten ergens op de 40, 45 procent recyclaat. Maar ja, wat er nu al kan is 90, 95. Dus als we gewoon met z’n allen als markt zeggen: oké, hier gaan we naartoe, want dat moeten we met z’n allen of dat willen we. Zeker ook als we zien dat het economisch gewoon rendabel is. Ja, dan gaan we gewoon kleine stapjes neerzetten om ervoor te zorgen dat die lineaire wegwerpkeukens niet meer bestaan en dat altijd het duurzame alternatief gekozen wordt.
[29:51] Hoe maak je duurzaamheid interessant voor retail?
Maarten Zegstroo: Waar ik nog wel nieuwsgierig naar ben, Simon. Ik voel me soms, en daar zullen niet iedereen het met mij eens zijn hoor, een soort spreekbuis voor de retail als redacteur van een vakblad. Hoe kunnen wij het voor de retail nou interessant maken om duurzame keuzes te maken in de showroom?
Simon Rombouts: Ik denk ook dat je aan duurzaamheid meer kan verdienen, eerlijk gezegd, ook op langere termijn. Je krijgt ook een ander businessmodel. Een bekend voorbeeld: toen we bij een meubelbeslagleverancier aankwamen en toen zeiden we: we willen eigenlijk een opknapbare ladegeleider, kan dat? Want soms, na die wegwerpkeukens, is de ladegeleider nog goed, maar de hele keuken is eigenlijk niet meer jouw smaak, nou dan wordt dat weggegooid. Dat is eigenlijk zonde. Ja, dat willen we best ontwikkelen. Ik zei: maar ik wil er ook meer voor betalen. Ik wil er 30 procent meer voor betalen op het moment dat ik hem kan opknappen. Nou, toen pas gingen de ogen open. Dus voor zo’n retailer moet je juist gaan zoeken naar modellen waarin ook weer die economische en ecologische rentabiliteit samenkomt.
Jerry Helmers: Maar maak dat nu eens heel concreet. De luisteraar, er zijn veel keukenspeciaalzaken die luisteren naar deze podcast. Ze hebben op een gegeven moment dit allemaal tot zich genomen. De waan van de dag gaat weer beginnen. De volgende klant stapt de showroom binnen. Maar hoe pakken ze dat in die showrooms, in die keukenspeciaalzaken? Desnoods hoe die directeur-eigenaren van die zaken, hoe pakken ze dat nou concreet aan?
Simon Rombouts: Ja, nou ja, één manier die ik zou voorstellen is: hoe zorg je dat je verantwoordelijk blijft voor dat product? Langer dan de garantie. Want op het moment is het businessmodel: ik wil dat op de dag dat de garantie verlopen is, die keuken in elkaar kan donderen. Want ja, grote kans dat je weer bij mij een keuken gaat kopen. Als je dat wil doorbreken, dan moet je gaan nadenken over: wat voor activiteiten kan ik dan doen over de levensduur die mij gewoon omzet opleveren, waardoor ik bijvoorbeeld keukenverlengende activiteiten of preventief onderhoud kan doen.
Jerry Helmers: Maar zeg je dan, beste keukenspeciaalzaak, probeer eens de garantietermijnen te verlengen en andere voorwaarden daarin op te nemen?
Simon Rombouts: Of daar bijvoorbeeld een servicecontract bij af te sluiten, dat je zegt: hé, ik ga na vijf of tien jaar langs bij die keuken en dan kijk ik gewoon eens naar de producten. Staat die er nog goed bij of is die überhaupt nog naar de wensen van de klant? Want ik kan dan vervolgens… ja, je hebt die keuken verkocht, je hebt er heel veel waarde aan toegevoegd, je hebt met die klant gezeten, je hebt behoorlijk wat tijd geïnvesteerd, jij kent die keuken misschien wel beter dan iemand anders. Jij bent misschien ook wel de partij die er het meest geschikt voor is om vervolgens die keuken weer op te knappen met misschien maar de helft van de materialen, maar misschien wel met een serieuze omzet.
Jerry Helmers: Dus het is ook op een andere manier met je klanten en je contacten met de klanten omgaan. Maarten, is dit kansrijk?
Maarten Zegstroo: Ik vind dit wel spannend, maar dat heeft puur te maken dat de rekenkamer zou uit moeten rekenen hoeveel omzet dat oplevert dan wel gaat kosten. Op basis van: als je keuken nu 25 jaar straks meegaat, dan koop je dus nog maar één keuken in 25 jaar aan iemand, wat nu 10, 12 jaar is denk ik. Daar is TomTom een keer bijna kapot gegaan door heel te goede navigatiesystemen te bouwen waar niemand dacht van: ik hoef geen nieuwe meer, want die van mij doet het gewoon nog. Dus het is wel een interessante module waar ik nu geen antwoord op heb, omdat ik die berekening niet kan maken. Want het zou zomaar kunnen zijn dat als je inderdaad dat servicecontract afsluit, dat dat uiteindelijk ook in die 25 jaar genoeg omzet oplevert.
Simon Rombouts: Het is gegarandeerde omzet. Ik denk dat ook nog wel. Je hebt natuurlijk ook geen garantie dat die consument bij jou terugkomt. En door toch betrokken te blijven en die goede klantrelatie op te bouwen, ook over een langere levensduur, heb je bijna 100 procent garantie dat jij ook dat opknapmoment gaat doen.
Jerry Helmers: Precies. En je hebt geen garantie dat je de volgende keuken kan leveren.
[33:45] Duurzaamheid als nieuwe norm in de keten
Jerry Helmers: Maar denk je dan toch ook niet dat die keukenspecialist verder in de keten moet kijken bij zijn leveranciers? Want als jij je garantievoorwaarden gaat oprekken of mooier gaat maken of nuttiger gaat maken, dan heb je toch ook andere schakels in de keten nodig.
Maarten Zegstroo: Ja klopt, het is ook net hoe je ernaar kijkt. Nu verkopen we duurzaamheid nog steeds als een USP. Terwijl ik al eerder heb aangegeven dat ik eigenlijk het idee heb dat duurzaamheid in een ideale wereld straks niet meer als USP verkocht hoeft te worden, omdat we ons allemaal aan de regeltjes houden. Maar ik vind het wel interessante materie om over, omdat er misschien retailers zijn die zeggen: nou daar wil ik best een keer over nadenken, hoe dat dan zit. Alleen gaat het niet lukken. Er zal een beweging moeten zijn, of dat nou een inkooporganisatie is, zoals MHK of De Keukenkring, of grote organisaties zoals Qudett. Die zullen dat echt moeten omarmen en een keer goed moeten bekijken hoe dat zit. Want een papa-mama-zaakje, waar we het over hebben, heeft daar simpelweg geen tijd voor om dat allemaal zelf uit te zoeken.
Jerry Helmers: Simon, dus over tien jaar bestaat het traditionele keukenconcept niet meer. Je zei aan het begin over deze stelling: daar ben ik het mee eens. Maar is dit dan hoop, wensdenken of met een feitelijke onderbouwing?
Simon Rombouts: Nou ja, ik zie dat nu al gebeuren. Toen ik begon, vijf jaar geleden, kostte het 80 euro per ton om van spaanplaat af te komen, het hoofdcomponent van de keuken. Nu 15. Ik denk dat we binnen vijf jaar doorbreken dat het geld oplevert om materialen terug te krijgen. Als je dan dus een keukenzaak bent en je hebt met je klant afgesproken dat je voor een langere levensduur verantwoordelijk blijft voor dat product, dan betekent dat ook dat je grip houdt op die materialen. Dat betekent dat jij ze oorspronkelijk mag terugnemen. Die materialen zijn geld waard.
Maarten Zegstroo: Oud papier ophalen.
Simon Rombouts: Eigenlijk oud papier ophalen. Nou goed, omdat die materialen geld waard worden, heb je weer een voordeel. In de tweede keukenlevensduur kun je die weer goedkoper dan een traditionele keuken. En zo heb je uiteindelijk een positief versterkend effect waardoor ervoor gaat zorgen dat jij eigenlijk alleen nog maar circulair gaat verkopen en die lineaire niet meer kan concurreren. Dus ja, dat is het einde van de wegwerpkeuken.
[35:54] Waar Simons motivatie vandaan komt
Jerry Helmers: Waar komt jouw ongelooflijke passie voor duurzaamheid en het milieu vandaan? Poeh. Want je bent dit vijf jaar geleden gestart. Volgens mij heb je daarvoor bij een bank gewerkt.
Simon Rombouts: Ja, ik heb oorspronkelijk gestudeerd in Utrecht, Sustainable Business and Innovation. En ik heb bij de bank eigenlijk onderzoek gedaan naar hoe je circulaire, duurzame verdienmodellen financierbaar kan maken. Dat is vanuit een bankperspectief ook lastig. Op het moment dat je een restwaarde hebt bijvoorbeeld. Wij hebben een restwaarde op ons product van 25 procent. Dat betekent dat je eigenlijk maar voor 75 procent risico loopt. Dus voor banken is dat echt een heel groot voordeel, want dat betekent dat je eerder, wat ze dan noemen, uit de dekking bent. En dus feitelijk ook een lager rentepercentage hoeft te rekenen aan een circulair model. Dat kan weer een interessante trigger zijn om ook meer circulaire producten te verkopen.
Jerry Helmers: En zo zie je dat… waar komt die interesse vandaan? Is het vooral ook je dagelijkse zorg om het milieu? Je bent pas vader geworden en als je wil dat je kleintje ook als tachtiger nog tachtig, negentig jaar meegaat?
Simon Rombouts: Ja, ik denk dat de planeet leefbaar houden, ook voor toekomstige generaties, zeker nu ik ook een kleine heb, weer extra een motivatie is geweest. Maar ik heb het wel altijd gehad. Mijn ouders waren redelijk duurzaam-minded, wel gewoon normaal. Dus in die zin geen gekkies. Maar dat het logisch is en dat ik me altijd wilde begeven op een grensvlak tussen impact maken en economisch logische keuzes, dat vind ik heel interessant. Want als wij dat met bedrijven doen, wat een gigantische force for good kunnen we dan zijn met z’n allen.
Jerry Helmers: Ja, nu nog de critici in de samenleving overtuigen dat het echt moet.
Simon Rombouts: Maar nee, dat het geld oplevert. En als het geld oplevert, dan zijn de critici ook zo.
Jerry Helmers: Ja, daar heb je misschien een punt.
Simon Rombouts: Dat bewijzen we elke dag.
[37:46] Laatste reacties aan tafel
Jerry Helmers: Ja, dat is waar. We zijn bijna aan het slot van deze podcast. Maar ik kijk Maarten nog even aan of je nog een laatste uitsmijter wil geven. Want we gaan zo dadelijk natuurlijk naar de commerciële twee minuten van Chainable.
Maarten Zegstroo: Klopt, klopt, klopt. Nee, ik moet zeggen, ik ben niet overtuigd, maar wel gecharmeerd.
Jerry Helmers: Waar ben je dan niet overtuigd van geraakt?
Maarten Zegstroo: Ik vind de weg erheen ontzettend lang, vanaf het punt waar we nu staan. Maar ik had het net ook een beetje aangegeven: als een grote partij het omarmt en die zou zo’n module gaan berekenen en het komt positief uit en het zet zich door inderdaad dat inleveren geld oplevert, ja, dan gaan we naar de integrale wereld toe.
Jerry Helmers: Maar zeg je dan, ik had die stelling niet aan jou voorgelegd aan het begin, maar wel aan Simon. Zeg je dan dat de keukenbranche ook wettelijk moet worden gedwongen tot verduurzaming? Want dan hebben we het op dat punt natuurlijk ook over de weg ernaartoe. Zeg jij dan als het slot: eens of oneens met die stelling?
Maarten Zegstroo: In de toekomst eens.
Jerry Helmers: Oh, wat zijn we weer voorzichtig. Dan nodig je een columnist uit die hier elke keer mag aanschuiven en dan zijn ze nog zo voorzichtig als ik weet niet wat. Maar goed, part of the job.
[38:56] De laatste twee minuten van Simon
Jerry Helmers: Wij gaan naar de laatste twee minuten toe van deze podcast. Simon, je weet het, twee minuten zijn ook letterlijk helemaal van jou. Twee grote voordelen: Maarten zegt niks en ik zeg niks. Ik zou zeggen, hou een blik op de klok. Je mag helemaal zelf bepalen waar je het over wil hebben. Misschien wil je nog met een nabrander terugkomen op wat wij hier in deze podcast hebben besproken. Maar ik vind het ook helemaal prima als je Chainable nog eens even onder de aandacht brengt. Are you ready voor jouw twee minuten?
Simon Rombouts: Zeker. Nou, in het afgelopen gesprek heb ik een beetje toelichting kunnen geven over circulair en duurzaam. En met name ook dat je dat kunt combineren en dat het een heel logisch businessmodel is. Maar ik kan me goed voorstellen dat de luisteraar nu zegt van: ja, ik weet nog steeds niet waar ik moet beginnen. Ik denk dat een paar dingen die je kunt doen: ga eerst eens kijken, kan ik een keer een product terugnemen? Misschien heb je wel keukens, zit je al hartstikke lang in het vak en denk je: ik heb twintig jaar geleden daar een keuken geplaatst. Ga eens kijken of je hem kan terugnemen. Ga eens kijken wat voor waarde daarin zit. Ga eens kijken of je die waarde op een bepaalde manier kunt benutten. Dat vind ik heel interessant. Kun je misschien bepaalde diensten toevoegen binnen jouw huidige assortiment om te zeggen: kan ik levensduurverlengende activiteiten, kan ik een opknapbeurt, kan ik op een andere manier ook daar een extra dienst en dus ook omzet uithalen? Ik denk dat heel veel bedrijven meteen perfect willen zijn. Je kunt niet meteen perfect zijn. We moeten kleine stapjes. Toen wij begonnen was onze keuken maar 79 procent circulair. Als ik had gewacht tot hij 100 procent circulair was, dan was ik nog steeds niet geweest waar ik zit. Op dit moment zit ik op 88 en heb ik mijn toeleveranciers daarvoor nodig. Dus we kunnen dat niet alleen. We moeten allemaal samen die kleine stapjes zetten en dat zorgt er uiteindelijk voor dat we richting die circulaire maatschappij gaan. En ik snap dat dat af en toe heel erg groot klinkt, maar laten we gewoon klein beginnen. Dat begint al letterlijk aan de keukentafel. Dit soort gesprekken voeren vind ik daarin hartstikke nuttig om ook het draagvlak wat verder te vergroten. Laat het ook makkelijk maken voor die verkoper om dat duurzamere, circulaire of energiezuinige alternatief te verkopen. Dus niet dat het hen heel veel moeite moet kosten, nee, het moet in die flow mee kunnen. En als er dan vervolgens nog interessante zorginstellingen, woningcorporaties luisteren of andere partijen die op een bepaalde manier ook vastgoed exploiteren en denken: ik wil een product dat én circulair is én mij heel veel kosten kan besparen, dan moet je bij Chainable zijn.
[41:26] Afsluiting van de aflevering
Jerry Helmers: Letterlijk op driehonderdste van een seconde heb je keurig je twee minuten vol gepraat. Nou, dat maken we niet vaak mee in deze podcast, want iedereen krijgt natuurlijk aan het slot zijn twee minuten commerciële of vrije spreektijd. Heel goed gedaan, mooi slotwoord. Vond je het überhaupt leuk om hier te gast te zijn? Want je hebt natuurlijk de rit vanuit Gilze, nee, je kwam vanochtend uit Boxtel, vanuit Boxtel naar Weert gereden, je moet straks weer terug. Was het het waard?
Simon Rombouts: Nee zeker. Ik heb er eigenlijk nog niet helemaal goed bij stilgestaan, maar Chainable staat voor een ketenverandering. En dat betekent dat we de keukensector in zijn geheel willen veranderen en wij doen dat in de projectenmarkt. Maar ik hoop dat er mensen luisteren die denken: maar ik kan dit ook.
Jerry Helmers: En zo pak je nog even dertig seconden vrije spreektijd, hè. Ja heel goed, de baas over wat je zelf zegt, dat doe je goed. Maar je vond het leuk. Wil je nog een keertje terugkomen?
Simon Rombouts: Altijd.
Jerry Helmers: Goed. Maarten, was dit een leuke gast?
Maarten Zegstroo: Superleuk.
Jerry Helmers: Ondanks dat je niet van alles helemaal overtuigd was?
Maarten Zegstroo: Nee, maar het is iets wat ik ook kan leren en ik vond het heel interessant en informatief voor mij.
Jerry Helmers: Dat is helemaal mooi. Ik kijk ook even naar de jongens van de techniek. Vonden jullie het interessant? Roep eens wat. Ja, roep eens aan de achterkant inderdaad. Heel goed. Dank voor jullie komst. Je hebt geluisterd naar Keukencast, de podcast voor vakprofessionals met ambitie in de keukenbranche. Mijn naam is Jerry Helmers en ik was jouw gastheer en presentator. Dank aan onze vaste sidekick en keukenexpert Maarten Zegstroo.
Simon Rombouts: Kom jij, beste luisteraar, ook een keer langs bij Keukencast?
Jerry Helmers: Zou leuk zijn. Check meteen www.keukenbouw-online.nl.
Simon Rombouts: Je bent van harte welkom.
Jerry Helmers: Techniek vandaag in handen van Daan Halters en Mark Schouten, projectmanager Folkert van der Werf, eindredacteur van ons vakblad is uiteraard Suzanne Peek. Keukencast is een productie van Louwers Mediagroep in Weert. Tot de volgende aflevering, tot de volgende Keukencast.
